نیاز به سرویس مدرسه از آنجا ناشی شد که در برخی مناطق هیچ وسیله نقلیه دیگری برای انتقال دانش آموزان به مدارس وجود نداشت، علاوه بر این برخی نیز معتقد بودند سرویس های حمل و نقل عمومی برای کودکان مناسب و ایمن نیستند.

 در واقع آمریکایی ها بودند که استفاده از اتوبوس های مخصوص مدارس را رواج دادند. اکنون دیگر کشورها نیز از سرویس هایی مشابه برای جابجایی دانش آموزان استفاده می کنند.

کالسکه هایی مخصوص با نام THE KID HACK

در قرن ۱۹، دانش آموزان عمدتا با پای پیاده به مدرسه می رفتند. آنهایی که خوش شانس تر بودند، از کالسکه های مخصوصی به نام kid hack برای رفتن به مدرسه استفاده می کردند.

واژه hack در واقع شکل خلاصه شده hackney carriage به معنای کالسکه کرایه ای بود.

این کالسکه ها توانایی حمل ۲۰ دانش آموز خردسال را داشتند و مکان سوار شدن آنها در قسمت پشت تعبیه شده بود تا حضور افراد زیاد باعث ترس اسب ها نشود.

با اختراع اتومبیل و ساخت سرویس هایی بدون نیاز به اسب، این کالسکه ها محکوم به حذف شدند.

در آن زمان پشت اتومبیل های باری از طریق اجزای چوبی طوری طراحی می شدند، که می توانستند کودکان را نیز حمل کنند. هنگام استفاده از خودرو برای باربری، این اجزای چوبی از جای خود خارج شده و در واقع کاربری وسیله نقلیه تغییر می یافت.

اتومبیل مخصوص مدرسه شرکت WAYNE WORKS

شرکت Wayne Works یکی از شرکت های اصلی سازنده کالسکه های kid hack بود. در سال ۱۸۹۲ یکی از مدارس ایالت اوهایو از این شرکت درخواست کرد تا کالسکه ای مخصوص تولید کند.

این درخواست منجر به تولید کالسکه ای با کابین مجزا و نیمکت های چوبی شد.

در سال ۱۹۰۲ آتش سوزی بزرگی که در مجموعه Wayne Works رخ داد، باعث نابودی تمام کارگاه های آن شد. به دنبال این اتفاق، Wayne Works کارگاه های جدیدی را این بار برای تولید سرویس های موتوری راه اندازی کرد.

در سال ۱۹۱۰ شرکت Wayne با عرضه سرویس های مدرسه موتوری بار دیگر به عرصه آموزش بازگشت. سرویس هایی که این شرکت عرضه کرد، نخستین مدل های مستندی محسوب می شوند که بر روی شاسی یک اتومبیل ساخته شدند.

برخلاف مدل های قبلی که از نیمکت در فضای داخلی استفاده شده بود، در این مدل ها دانش آموزان بر روی صندلی های نسبتا راحت به مدرسه می رفتند.

از آن سال ها تا اواسط دهه ۹۰ میلادی که Wayne Works به پایان حیات خود رسید،

این شرکت اصلی ترین تولید کننده اتوبوس های مدرسه به شمار می رفت و بی تردید نقش بسزایی را در تاریخ سرویس های جابجایی دانش آموزان داشته است.

بلو بیرد فورد مدل T

بلو بیرد (Blue Bird) در حال حاضر یکی از بزرگ ترین سازندگان اتوبوس مدرسه در ایالات متحده محسوب می شود.

این شرکت در اواخر دهه ۱۹۲۰ میلادی پس از آنکه مالکین یکی از نمایندگی های فورد با نام A.L. Luce تصمیم به تولید بدنه اتوبوس برای مدل T گرفت، پایه گذاری شد.

ایده توسعه یک بدنه اختصاصی پس از آن به ذهن آقای لوس خطور کرد که یکی از مشتریان از وی تقاضا کرده بود اتاقکی چوبی برای جابجایی کارگرانش به محل کار تولید کند.

از آنجایی که بدنه چوبی با گذشت زمان دچار از بین رفتگی می شد، آقای لوس تصمیم گرفت بدنه سرویس های مدارس را از ورقه های فلزی بسازد. در ابتکاری جالب او از پرده های افقی برای پنجره ها استفاده کرد.

پس از موفقیت آقای لوس، تولیدکنندگان دیگری نیز به پیروی از او پرداختند و این چنین سنگ بنای ساخت سرویس های مخصوص مدارس نهاده شد.

در آن سال ها مدام بر تعداد کمپانی های فعال در این عرصه افزوده شده و رفته رفته استانداردهایی شکل گرفت.

آقای FRANK W. CYR و اتوبوس مدرسه زرد رنگ

در سال ۱۹۳۹ یک معلم آمریکایی به نام Frank W. Cyr تصمیم گرفت قوانینی برای سازندگان اتوبوس مدارس تعیین کند. برای این کار او کنفرانسی ترتیب داد که اولین کنفرانس در رابطه با حمل و نقل مدارس به حساب می آید.

بعد از این رویداد مهم آقای Frank W. Cyr تحقیقاتی را در زمینه سرویس مدارس آغاز کرد. او در تحقیقات خود متوجه شد که دانش آموزان کشورش عمدتا با اتومبیل هایی قدیمی و نه چندان راحت راهی مدرسه های خود می شوند. شکل ظاهری این اتومبیل ها نیز در مناطق مختلف ناهماهنگ و ناهمگون بود.

اقدامات این معلم در سال ۱۹۳۹ نتیجه داد، زمانی که او مقامات حمل و نقل ایالات مختلف و نماینده های سازندگان اتوبوس های مدرسه را در دانشگاه کلمبیا دور هم جمع کرد.

در این گردهمایی مناظره ها و تبادل افکار باعث شکل گیری ۴۴ استاندارد برای اتوبوس های مدرسه شد. این استانداردها مواردی مثل طول و عرض خودرو، عرض راهرو و مواردی از این دست را در بر می گرفت.

اگر چه از آن زمان تاکنون بسیاری از استانداردها تغییر پیدا کرده اند، اما یک چیزی ثابت مانده است و آن چیزی نیست جز رنگ زرد.

رنگی که برای این اتوبوس ها به کار برده می شود، National School Bus Chrome نام دارد. این رنگ به همراه نوشته های مشکی، به دلیل تشخیص و خوانایی بهتر در آب و هوای نیمه تاریک انتخاب شده است.

با تصویب و فراگیر شدن استانداردها، مدارس مناطق مختلف اقدام به خرید ناوگان های اختصاصی خود کردند. افزایش تعداد دانش آموزان سبب رشد ابعاد این اتوبوس ها شد، با ظهور تکنولوژی های ایمنی هم، این اتوبوس ها پیشرفته تر از قبل شدند.

نوشته اتوبوسهای مدرسه زردرنگ آمریکایی اولین بار در ماشین ماکت. پدیدار شد.

JAGUAR  E-TYPE

اگر از یک جوان زیر ۳۰ سال سوال کنید که زیباترین خودرویی که دیده چیست، بی‌تردید شاهد جواب‌هایی چون لامبورگینی اونتادور، پورشه کررا جی‌تی، بوگاتی ویرون و یا پاگانی هوآیرا خواهید بود.  اما ETYPE از آن استثنا‌های روزگار است.

اتومبیلی که توسط «مالکوم سایر» طراحی شده، بین سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۷۵ به مدت ۱۴ سال در کاونتری انگلستان ساخته می‌شد و در دسته خودرو‌های اسپرت قرار می‌گرفت.

در حالی‌که ارزش مادی و معنوی یک خودرو و خاص بودن آن به تولید کم بستگی دارد،E TYPE با فروش بیشتر از ۷۰هزار دستگاه در کل دنیا نشان داد که می‌تواند همه قانون‌ها را تغییر دهد.

در دیلی‌تلگراف در مارس ۲۰۰۸  جگوار E TYPE  عنوان زیباترین خودرو دنیا در تمام تاریخ در صدر جدول ۱۰۰ تایی قرار گرفت. هم‌چنین مجله بین‌المللی خودرو‌های اسپرت در سال ۲۰۰۴  ، جگوار E TYPEرا به عنوان بهترین خودرو اسپرت در دهه ۱۹۶۰ میلادی معرفی کرد.

اگر بخواهیم به مشخصات فنی E TYPE ، نگاهی بیاندازیم باید از ۲ نوع موتور ۳٫۸ و ۴٫۲ لیتری شروع کنیم. اما این ۲ نوع موتور به جز گشتاور که در نوع ۳٫۸ لیتری برابر ۳۲۵ نیوتن‌متر و در گونه ۴٫۲ لیتری برابر ۳۸۴ نیوتن‌متر بود در بقیه مشخصه‌ها هم‌چون قدرت موتور ۲۶۵ اسب‌بخاری در ۵۴۰۰ دوربردقیقه، حداکثر سرعت ۲۴۱ کیلومتربرساعت و صفرتاصد ۷ ثانیه‌ای با هم برابر بودند. گشتاور و قدرت نیز توسط ۲ نوع گیرباکس ۳ سرعته اتوماتیک و ۴ سرعته دستی به چرخ‌های عقب انتقال پیدا می‌کرد.

ASTON  MARTIN  DB5

 آستون به‌خودی‌خود به عنوان جذاب‌ترین برند خودروسازی دنیا (به صورت رسمی) شناخته می‌شود. این مدل به سرعت محبوبیت فراوانی کسب کرد.پس باید یک نماینده در این لیست داشته باشد، نزدیک‌ترین رقیب آن هم جگوار E TYPE است.

با این تفاوت که این  در دسته‌بندی خودرو‌های اسپرتی قرار دارد . آستون ساخت ۱۰۲۳ عدد ،از آن را در برنامه داشت و آنها را بین سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۵ تولید کرد.

۱۳ مدل خاص آن به صورت شوتینگ‌بریک، ۱۲۳ مدل به صورت روباز یا کانورتیبل و ۸۸۷ نمونه باقی مانده به صورت کوپه تحویل مشتریان خاص آستون شد. اگر به مشخصات فنی آن توجه کنیم متوجه می‌شویم که یکی از موتور‌های حجیم خطی در دوره خود را در سینه دارد.

یک موتور ۴ لیتری که مقایسه آن با موتور تویوتا مانند مقایسه فیل و فنجان است. حاصل آن ۲۸۲ اسب‌بخار در ۵۵۰۰ دوربردقیقه و گشتاور عظیم ۳۹۰ نیوتن‌متر برای ۱۵۰۲ کیلوگرم وزن خالص است که وقتی با گیرباکس ۵ سرعته ZF همراه شود باعث می‌شود از سکون تا صد کیلومتر را در کمتر از ۸ ثانیه طی کند و خودرو به حداکثر سرعت ۲۳۰ کیلومتربرساعت دست یابد.

ALFA ROMEO TIPO  ۳۳  STRADALE

 البته اولین دستگاه تولیدی از آن تا ۹۴۰۰ دوربردقیقه توانایی چرخش داشت و با استفاده از اگزوز مسابقه‌ای تا ۲۵۴ اسب‌بخار از موتور بیرون بکشد.

دومین خودرو موتور میانی مثل میورا از موتور وی۱۲ سودی نبرده بلکه از یک موتور کوچک وی۸ با حجم دقیق ۱۹۹۵ قدرت می‌گیرد که با ۲۳۰ اسب‌بخار و ۲۰۰ نیوتن‌متر گشتاور به نظر خودرو ضعیفی می‌رسد.

اما با تشکر از وزن بسیارکم ۷۰۰ کیلوگرمی ‌و دور موتوری که تا ۸۸۰۰ دوربردقیقه ادامه پیدا می‌کند سریع‌ترین خودرو از نظر شتاب ۰ تا ۱۰۰ در بین ۱۰ خودرو دیگر است که در ۵٫۵ ثانیه حاصل می‌شود. کیلومتر شمار آن در ۲۶۰ کیلومتر متوقف می‌شود تا دومین مقام خود در سرعت را به‌دست آورد.

FERRARI 250 GTO

با برچسب قیمتی که ۲۵۰ GTO در سال ۲۰۱۴ خورد می‌توانید ۲۶ دستگاه بوگاتی در کلکسیون تان جای دهید. در حراجی سال گذشته FERRARI 250GTO  به قیمت ۵۲ میلیون دلار فروخته شد.

اتومبیلی که در رده خودرو‌های اسپرت قرار دارد و تنها ۳۹ دستگاه به صورت دست‌ساز تولید و به مشتری‌های همیشگی فراری سپرده شد که بعد‌ها به «مونالیزای ماشین‌باز‌ها» تبدیل شود.

طراحان این مدل ۲ نام آشنا در خودروسازی یعنی جیوتو بیزارینی و سرجیو اسکاگیلتی بودند که هردو کار خود را به نحو احسن انجام دادند. تا جایی که این خودرو با وزن خالص ۸۸۰ کیلوگرم که توسط نیرودهنده وی۱۲ و ۴ لیتری که مجددا طراحی شده بود توانست در مسابقات جی‌تی برنده ۳ دوره پیاپی شده و افتخاری جهانی برای انزو فراری بیافریند.

نیروی ۳۰۰ اسب‌بخاری آن برای رساندن خودرو از سکون به ۱۰۰ کیلومتربرساعت با کمک گرفتن از گیرباکس ۵ سرعته دستی تنها به ۶ ثانیه زمان نیاز داشت تا هر پیرمردی به دوران جوانی بازگردد.

هرچند بعید می‌دانیم که هیچ کسی دیگر جرات تخت‌گاز رفتن با این جواهر نایاب را داشته باشد.

پس باید فراری ۲۵۰ جی‌تی‌او را خاص‌ترین خودرو جهان بدانیم. چرا که هم یکی از سریع‌ترین خودرو‌های زمان خود بوده و هم یکی از زیباترین بدنه‌های دنیا را دارد.

LAMBORGHINI  MIURA

نام لامبورگینی همیشه ضربان قلب عشاق خودروی را بالا می‌برد. مخصوصا که هدف همیشگی کارخانه ساخت خودرو‌هایی سریع و عصبانی بوده و همیشه ظاهر هر لامبو در همان لحظه اول انسان را به طرف خود جذب می‌کند.

میورا یکی از پرخورترین پیشرانه‌ها را داراست که می‌تواند ۲۱ لیتر بنزین اعلا را در ۱۰۰ کیلومتر مسافت به انرژی خالص تبدیل کند و نشان دهد ضدطبیعت‌ترین برند دنیا لامبورگینی است!

میورا آخرین خودرویی بود که فروچیو لامبورگینی در ساخت آن نقش مستقیم داشت و پس از آن به شغل بازنشستگی روی آورد! اتومبیلی کوپه و اسپرتی که مثل همیشه مشخصه موتور وی۱۲ و ۴ لیتری را داشت.

سومین خودرو موتور میانی این لیست به تعداد دقیق ۷۶۴ دستگاه مابین سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۳ از محل تولد در بولونیا به سراسر دنیا صادر شد. نمونه‌ای سفیدرنگ از مدل محدود میورا اس‌وی در موزه «تماشاگه‌خودرو» در ایران موجود است که متعلق به شاه مخلوع ایران بوده. مدل اس‌وی‌جی تنها در یک مدل تولید شده بود که متاسفانه از کشور خارج شد و هم اکنون در مالکیت تاجری ایرانی در سوییس قرار دارد.

وزن خشک میورا ۱۱۲۵ کیلوگرم و موتور۳۸۰ اسب‌بخاری آن به یک گیرباکس ۵ سرعته دستی متصل بود که می‌توانست در فاصله ۶٫۷ ثانیه خودرو را به سرعت ۱۰۰ کیلومتربرساعت برساند و در نهایت راننده لذت ۲۷۶ کیلومتربرساعت را در یک لامبورگینی اصیل بچشد.

FERRARI  ۲۵۰  GT  CALIFORNIA

تنها برندی که ۲ بار دراین لیست قراردارد . فراری، اسب چموش ایتالیاست. همیشه از فراری به عنوان عضو خاص دنیای اتومبیل یاد می‌شود.

هیچ‌کس نمی‌تواند از فراری ایراد بگیرد. این درباره مدل‌های کلاسیک آن هم صدق می‌کند. دومین فراری سری ۲۵۰ مدل خاص و محدود کالیفرنیا است که حتی صاحبان آنها هم انسان‌های خاص و متفاوتی بودند.

برای مثال می‌توان از «جیمز کوبرن» و «آلن دلون» ۲ ستاره سینمای هالیوود نام برد. البته به گفته سرجیو اسکاگیلیتی هیچ ۲ کالیفرنیایی شبیه هم نیستند. همان شیوه‌ای که در ساخت آستون‌مارتین one-77 به‌کار گرفته شد.

مدلی که متعلق به جیمز کوبرن بود هم‌اکنون در مالکیت «کریس ایوانز» مجری رادیو بی‌بی‌سی قرار دارد و نمونه متعلق به آلن دلون هم به تازگی در یک حراجی به قیمت ۱۸ میلیون دلار فروخته شد.

جالب است بدانید نمونه دوم پس از سال‌ها و در شرایطی بد پیدا شد که احتمالا اگر وضعیتی بهتر داشت بهایی بالاتر از ۱۸ میلیون دلار می‌یافت. این مدل ۲۵۰ به موتور وی۱۲ سه لیتری همیشگی و یک گیرباکس ۴ سرعته دستی مجهز شده که حاصل آن ۲۴۰ اسب‌بخار و صفرتاصد ۸ ثانیه‌ای است.

فرم کلی بدنه نسبت به مدل مسابقه‌ای جی‌تی‌او تغییر داشته و تنها مشخصه برابر چراغ‌های بیضوی و در‌های ورودی کوچک کابین است.

در بخش انتهایی هم دو جفت اگزوز استیل درشت در تضاد با صندوق بار آن که نشان از مسافرتی و روزمره بودن خودرو می‌دهد کنار هم قرار گرفته است.

کابین نیز به روزرسانی شده و دیگر خبری از کابین زشت و معمولی در مدل جی‌تی‌او نیست. در برخی نقاط مثل غربیلک فرمان هم از چوب واقعی استفاده شده است.

TOYOTA 2000 GT

موتور ۲ لیتری ۶ سیلندر خطی آن هم از قلب برادر سدان خود یعنی تویوتا کراون پیوند زده شد. اما یاماها تغییراتی در آن داد تا قدرت موتور به ۱۵۰ اسب‌بخار افزایش پیدا کند و تبدیل به یک موتور اسپرت شود.

این تغییرات شامل تغییر حجم به ۲٫۳ لیتر(فقط در ۹ مدل مخصوص) و یک میل بادامک دوبل در بالای موتور بود. برای این موتور دونوع گیرباکس ۵ سرعته دستی و ۳ سرعته اتوماتیک در نظر گرفته شده بود که این کوپه دو در فست بک ۱۱۲۰ کیلوگرمی ‌در ۱۰ ثانیه به سرعت ۹۶ کیلومتربرساعت و در نهایت به حداکثر سرعت ۲۱۷ کیلومتربرساعت برسد. هم‌چنین مصرف سوخت آن ۷٫۵۹ لیتر یا ۳۱ مایل به ازای هر گالن است که برای یک خودرو اسپرت دهه ۶۰ مناسب به نظر می‌رسد.

FORD  GT  ۴۰  MKI

همین دلایل خوبی برای توجیه ۴ بار قهرمانی پیاپی در مسابقات طاقت‌فرسای ۲۴ ساعته لمانز و افتخار کسب اولین قهرمانی لمانز برای آمریکایی‌ها در لمانز است.

AUSTIN   HEALEY 3000  MARK III

از مدل‌های قبلی هیلی که مارک ۲ و مارک ۱ هستند هر کدام به ترتیب ۱۱۵۶۴ و ۱۳۶۵۰ دستگاه ساخته شده است. پس یک اتومبیل تولید انبوه به حساب می‌آید.

کل این ۳ مدل بین سال‌های ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۷ در کارخانه بی‌ام‌سی که در ابینگدون انگلستان قرار دارد از خط تولید گذشته‌اند. بی‌ام‌سی نام کارخانه‌ای بود که از ادغام موریس و آستین حاصل شد و سهام‌دار عمده این دو به شمار می‌آمد.

هم‌چنین بدنه هیلی ۳۰۰۰ حاصل همکاری این شرکت با برند جنسن بود که ماشین خارق‌العاده اینترسپتور را در کارنامه دارد.

نوشته جذاب ترین خودروهای دهه ۶۰ میلادی اولین بار در ماشین ماکت. پدیدار شد.

با سلام خدمت کاربران محترم ماشین ماکت، در این مقاله نگاهی به فورد تاندر برد(Thunderbird) داریم .

فورد تاندربرد (Thunderbird ):

فورد تاندر بیرد ، یکی از محصولات کارخانه Ford بوده که بین سالهای ۱۹۵۵ تا ۲۰۰۵ تولید می شده و دارای یازده نسل است. وقتی تولید آن آغاز شد یک بازار جدید به نام ماشین شخصی لوکس را بوجود آورد.

نام Thunderbird از یکی از خدایان قبیله های ساکن در شمال آمریکا الهام گرفته شده است.
تولید Ford Thunderbird در فوریه ۱۹۵۳ شروع شد، درست موقعی که مدل جدید خودروی اسپرت شورولت یعنی Corvette معرفی شده بود . از زمان ارائه ایده Thunderbird تا مرحله پروتوتایپ حدود یک سال بطول انجامید، و در نهایت در تاریخ ۲۰ فوریه ۱۹۵۴ در نمایشگاه Detroit Auto Show به نمایش عموم درآمد. مثل Corvette، Thunderbird هم یک خودروی کوپه دو سرنشین بود.
طراحی آن درست مانند طراحی مدل های دیگر فورد در آن زمان بود، تک چراغهای گرد جلو و چراغ های عقب و دنباله های عقب، Thunderbird یک طراحی ظریف و در عین حال عضلانی با یک هود خاص بر روی کاپوت خودداشت، حداکثر سرعت آن ۱۵۰ مایل در ساعت (۲۴۰ کیلومتر در ساعت) بود کیلومترشمار آن قدیمی و نسبت به مدلهای دیگر فورد عملکرد بهتری داشت. از نظر مکانیکی نیز سنت های فورد کاملاً در مدل Thunderbird مشهود است.

فاصله بین دو محور در مدل های این نسل از Thunderbird 102 اینچ (۲۵۹۱ میلیمتر) بود، حجم موتور آن نیز ۸/۴ لیتر و از نود Y-block هشت سیلندر V شکل بود که در مدل Mercury فورد استفاده می شد.

چرا فورد تاندربرد (Thunderbird ) ؟

برخلاف Corvette، فورد با قراردادن آپشن هایی جهت راحتی سرنشینان و سهولت در رانندگی، مدل Thunderbird را به عنوان یک خودروی شخصی لوکس معرفی کرد و نه یک خودروی اسپرت. و در همان سال اول مدل Thunderbird فورد فروش فوق العاده ای داشت. در حقیقت در سال ۱۹۵۵ مدل Thunderbird بیست برابر مدل Corvette فروش داشت !!!

نوشته فورد تاندربرد (Thunderbird ) اولین بار در ماشین ماکت. پدیدار شد.

هدف اصلی فورد از طراحی موستانگ، شکست شورلت پیشرانه-عقب Corvair بود. با این حال، زمانی که دَن گرنی (راننده آن زمان مسابقات) به تست نمونه‌ی اولیه‌ی موستانگ پرداخت و با آن در اطراف محوطه بخش شمالی نیویورک رانندگی کرد، رکورد وی تنها چند ثانیه از خودروهای فرمول یک آن روز کمتر بود، که با توجه به معیارها و استانداردهای امروز، قابل درک نیست.

در تبلیغات موستانگ از جذابیت‌های آن به خوبی استفاده شد!
تبلیغ موستانگ در آن زمان مرد و زنی جوان را نشان می داد که در کنار خودروی موستانگ جذابیت بیشتری پیدا کرده‌اند و در ادامه‌ی این تبلیغ گفته می‌شد: هشدار بزرگ جراحان زیبایی: «داشتن یک خودروی موستانگ شما را شدیدا جذاب خواهد کرد.»

به هر شکل شخصیت موستانگ کلاسیک بقدری قوی و پر آوازه بود که زبان طراحی آن برای نسلهای بعد حتی ما ماشین ماکتیها نیز براحتی قابل ترجمه است و تداعی کننده شور زندگی در دنیای بدون محدودیت انرژی و آلودگی و جنگ در دهه شصت میلادی است….

نوشته فورد موستانگ اولین بار در ماشین ماکت. پدیدار شد.

فورد مدل  T  خودرویی بود که بین سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۲۷ توسط هنری فورد تولید می‌شد. این مدل سال ۱۹۰۸ را سالی تاریخی برای محبوب‌شدن خودرو قرار داد. این خودرو به عنوان اولین خودروی مقرون به صرفه شناخته می‌شود که باعث شد سفر رفتن برای طبقهٔ متوسط آمریکا ممکن شودو این حاصل نوآوری هنری فورد در استفاده از خط مونتاژ به جای تولید تک بود.

بیشتر از هر خودرویی در تاریخ، فورد مدل T با شایستگی توانست صنعت خودرو را در آمریکا پیش برد. اقتصادی بودن و کیفیت مناسب کافی بود تا این خودرو در ۲۵ سال اول قرن بیستم، محبوبیتی کم‌نظیر نزد مردم آمریکا پیدا کند. این خودرو در اکتبر سال ۱۹۰۸ با نام مدل T معرفی شد که البته با لقب تین لیزی هم شناخته می‌شد. یک خودرو ۵۴۴ کیلوگرمی با موتور چهار سیلندر و خروجی ۲۰ اسب بخار. مصرف سوخت مدل T، ۱۱ الی ۱۸ لیتر در هر صد کیلومتر بوده و حداکثر سرعت آن نیز ۷۲ کیلومتر بر ساعت بود. در آغاز این خودرو با قیمت ۸۵۰ دلار (حدود ۲۰ هزار دلار امروزی) به فروش می‌رسید؛ ولی در اواخر کار قیمت مدل پایه آن به ۲۶۰ دلار (تقریباً ۶ هزار دلار امروز) تنزل یافت.با محبوبیت و افزایش روزافزون تعداد مدل T در آمریکا، دولت ایالات‌متحده ساخت جاده‌های جدید را در اولویت کارهای خود قرارداد. در سال ۱۹۲۶ و با افزایش خودروهای ارزان‌قیمت موجود در بازار، مدل T به زمان بازنشستگی خود نزدیک‌تر شد. با وجود اینکه هنری فورد قصد نداشت تولید مدل T را متوقف کند؛ اما فروش پایین آن باعث شد تا مدل A به‌عنوان جانشین این خودرو خاطره ساز معرفی شود. در ۲۵ می ۱۹۲۷، هنری فورد تمام سران این کمپانی را از سرتاسر جهان برای گرامیداشت مدل T در روزی که آخرین نمونه از آن تولید شد، به آمریکا فراخواند. به نقل از داگلاس برینکلی در کتاب «چرخ‌هایی برای جهان»، اسطوره خودروسازی جهان در وصف خاطره‌انگیزترین ساخته‌اش چنین گفت:

این خودرو قدرت و نیروی بالایی داشت. این خودرو از زمانی چرخ‌هایش را به حرکت درآورد که هنوز جاده‌هایی مناسب آن وجود نداشت. این خودرو توانست مانعی به نام فاصله دور را از میان بردارد و مردم بخش‌های مختلف به یکدیگر نزدیک‌تر کند و علم و یادگیری را در دسترس همگان قرار دهد.

 

پس از توقف رسمی خط تولید فورد T در همان روز، اوایل ماه ژوئن کارخانه‌های فورد تعطیل و ۶۰ هزار نفر از کار بیکار شدند. فورد توانست تا سال ۱۹۲۷ نزدیک به ۵۰۰ هزار دستگاه خودرو بفروشد که از نصف فروش شورولت در همان سال هم کمتر بود. عرضه مدل A از دسامبر همان سال در برخی از شهرها شروع شد و با استقبال جمع کثیری از مردم روبرو شد و توانست وجهه فورد را دوباره در نزد مردم احیا کند. به‌جرئت می‌توان گفت هیچ خودرویی نتوانسته است همانند مدل T در دوران خود تأثیرگذار باشد. نویسندگانی همچون ارنست همینگوی، ای بی وایت و جان اشتاین‌بک نیز در آثار خود از تین لیزی یادکرده‌اند. البته شاید هیچ‌کدام از این‌ها نمی‌تواند همانند فیلم «سیرک» چارلی چاپلین، فورد T را جاودانه سازد.

سال ۱۹۲۷ و دقیقاً در همین روز، هنری فورد همراه با پسرش، آخرین فورد مدل T تولیدشده را از کارخانه خارج کردند، تا آخرین روز تولید فورد مدل T این‌گونه گرامی داشته شود. در طول این مدت، ۱۵ میلیون خودرو مدل T توسط فورد تولید شد.

نوشته فورد مدل تی اولین بار در ماشین ماکت. پدیدار شد.